”Anti-kapitalist müslüman gençlik” bugün 32.Gün’e konuk oldu. İhsan Eliaçık da oradaydı. Birand’ın, kaç kişi olduklarına dair ısrarlı sorularıyla karşılaştılar. Burjuva medya nabız ölçüyor olsa gerek. Evvela anlamaya çalışıyorlar, küçük ve sönümlenecek bir hareket midir bu yoksa ciddiye almak gerekir mi? Şu an o aşamadalar sanırım. Ama gösterilen ilgi şaşırtıcı.
Toplu pazarlık, emek gücünün sendikalar vasıtasıyla toplu biçimde sermayeye satılma sürecini ifade eder. Kapitalist üretim sisteminde sermaye, üretimde kullanmak üzere emekçilerin emek gücünü satın alır. Her satış işleminde olduğu gibi emek gücünün satılması da bir pazarlık sürecinin sonunda gerçekleşir. Emek gücünün alım-satımında sermaye emek gücüne en ucuz fiyata (ücrete) sahip olmak isterken; emekçi de emek gücünü en yüksek değerden satmayı amaçlar.
Eğitim sistemi her zaman egemen sınıfların ihtiyacına cevap verir. Tarihsel süreç içinde eğitimin işlevleri değişebilir ama değişmeyen şey eğitim sisteminin mutlaka mülk sahibi egemenlerin ihtiyaçlarına cevap vermesidir. Kapitalizm öncesinin sosyal formasyonlarında eğitimin amacı, egemen ideolojiyi üretmek ve yaymak ve devlet aygıtının yönetici-bürokratik kadrolarını yetiştirmekti.
Birey olmak; kendi devrimi yapıp kendini özgür kılmak, herhangi bir örgütün partinin, oluşumun, yapının, ahlakın, geleneğin parçası olmamak için birey olmak özgürce, kendin olmalı asıl mesele.
Milliyetçi ve dinci zihniyetin yargılarını, ”doğrularını” kısa ifadelerle ele alıp yanıtlamak belki daha anlaşılır kılacak bazı şeyleri. Sıklıkla duyduğumuz ifadeler bunlar. Yanıtları da sanki karşımda bir milliyetçi ya da dinci varmış gibi bir üslupla, ”sen” diyerek yazdım. Malum, kibarlıktan pek anlamıyorlar.
İsviçre’nin Medel vadisi sakinleri sadece ‘evet’ diyerek alabilecekleri 43 milyon euroluk bir serveti çam ağaçları için ellerinin tersiyle reddetti.
Bizi sevenler rahat olsunlar. Bu mezarlıkta büyük aşklar yaşıyoruz. Hayat burada dışarıdakinden daha anlamlı ve değerli
Din eksenli bir eğitimle, gençleri eski dünya yaşam biçimine göndermek, tarihin akışına ters düşmektir. 21. asırda, din eğitiminde ısrar edenler, bu eğitimin neden olacağı zihinsel ve bedensel eğrilikleri görmezden gelenlerdir.
Dünyada yüz milyonlarca insan besin kıtlığı başta olmak üzere çok zor şartlarda yaşamaktadır. Peki ortada temel ihtiyaçların karşılanabilirliğine ilişkin bir kısıt mı vardır? Kaynaklar kıt olduğu için mi kapitalist sistem içerisinde ”güçsüz olan” hayatta kalamamaktadır?
